Imponujący blog o Usługach tartacznych 3689

Wybór konstrukcji więźby dachowej zależy między niezależnymi od przeznaczenia budynku, poziomów oraz rozpiętości dachu oraz warunków klimatycznych takich jak życie wiatru, ilość opadów również czas trwania śniegu.

W domkach jednorodzinnych również niektórych wielorodzinnych najbardziej modnym rodzajem konstrukcji dachu jest drewniana więźba dachowa. Przygotowuje się ją głównie z elementów drewnianych (bali, belek, krawędziaków, łat i desek), które skręca się lub zbija bezpośrednio na budowie. Do instalacje zwraca się najczęściej drewno sosnowe, ewentualnie świerkowe, natomiast drobne elementy (wkładki, kołki itp.) wytwarzane są z gatunków twardych: dębu, akacji czy innych o identycznych właściwościach. Drewno powinno być ściśle wysuszone (maksymalnie że zawierać 20% wilgotności), a także uchronione przed działaniem czynników biologicznych oraz ognia. Elementy z drewna litego mają długości do 7 m. Jeśli wskazane są dłuższe, to obraca się drewno klejone. Tradycyjne więźby nasila się oraz elementami stalowymi, jakie stosuje przy wielkich skalach też w polach, w jakich przekroje drewniane nie są efektywne (są zbyt długie).

Więźba dachowa – wytrzymałość

Standardowo projektuje się takie więźby, na których można położyć dowolne pokrycie, rozpocząwszy od blachodachówek, zrobiwszy na dachówkach cementowych oraz ceramicznych. Podstawowym błędem jest prawo, że tzw. lekkie pokrycia jak blacha, papa czy gonty potrzebują bardzo mniejszej i łatwiejszej więźby. Nie istnieje ostatnie zasadą. Rodzaj pokrycia tylko w ścisłym stopniu działa na budowę więźby. O wyborze więźby dachowej, decyduje suma obciążeń własnych dachu, jego polepszenia oraz wykończenia oraz zewnętrzne warunki atmosferyczne. Więźba dachowa musi przejść bardzo bogate porywy wiatru oraz ciężar zalegającego śniegu, o ceny 100-150 kg na metr kwadratowy, a dla okolic górskich nawet powyżej 200 kg. Proces projektowania, dobór odpowiedniej formie oraz przekrojów kończy się po dokładnych obliczeniach statyczno-wytrzymałościowych, a głównymi parametrami przyjmowanymi do obliczeń są: kąt nachylenia dachu, odległość między ścianami, rodzaj stosowanego pokrycia dachowego, możliwości podparcia konstrukcji, strefy wiatrowe dotyczące lokalizacji budynku.

Więźba dachowa: krokwiowa

To najniższa forma stosowana, gdy rozpiętość ścian zewnętrznych budynku nie przekracza 7 m, a nachylenie połaci dachowej 40-60°. Ważnym elementem nośnym jest para krokwi powiązanych ze sobą w kalenicy, rozstawionych w odstępach 70-100 cm. Ich niskie efekty potrafią stanowić przymocowywane do poziomej belki ściągowej, będącej również konstrukcją nośną stropu lub do murłat, napisanych na stropie lub na szczycie ścian kolankowych. Przy takim rozwiązaniu zarówno mocowanie krokwi do murłat, jak oraz murłat do budów budynku pragnie istnieć wysoce dobrze wykonane, ponieważ od tego zależy trwałość również bezpieczeństwo dachu. Dopuszczalna długość pojedynczej krokwi to 6 m. Wady tego podejścia to prostota oraz szybkość działania oraz mały koszt. Wady to ograniczone zastosowanie, częste występowanie krzywizny powierzchni, ze względu na dalekie odcinki (z braku podparcia) krokwi i pracowanie sił rozpychających (na zewnątrz) mury.

Więźba dachowa: krokwiowo-belkowa

W tym typie więźby para krokwi oraz belka pozioma drewnianego stropu tworzą łącznie trójelementowy wiązar, oparty na zewnętrznych ścianach budynku. Belki działające ten style strop drewniany, potrafią być oparte bezpośrednio na murze lub na murłacie. Więźba dachowa o takiej strukturze jest traktowana, gdy rozpiętość ścian zewnętrznych domu nie przekracza 6-7 m. Ważnym elementem popularnym jest para krokwi powiązanych ze sobą w kalenicy, rozstawionych w odstępach 80-120 cm. Dopuszczalna długość pojedynczej krokwi – 7 m.

Więźba dachowa: jętkowa

Więźby jętkowe są proste do dzieła, skuteczne także stanowią mniej ograniczeń niż wiązary krokwiowe. Z bieżącego pozwane są bardzo łatwo wykorzystywane przy budowie domów. Realizowane są przy rozpiętościach ścian od 5 do 12 m również przy kącie nachylenia połaci 25-67o (zalecane jest minimum 35o). Więźba jętkowa jest odmianą wiązaru krokwiowego, do którego stał dodany poziomy element – jętka. Montowana jest najczęściej w części długości krokwi (lub coś dużo) – łączy je dodatkowo usztywnia. Stosuje się, że dolna część krokwi (od murłaty do jętki) nie powinna stanowić dłuższa niż 4,5 m, a górna (między jętką a kalenicą – niż 2,7 m. W współzależności od wielkości dachu dostosowuje się różne rodzaju więźby jętkowej. Klasyczna więźba jętkowa zawsze jest projektowana, gdy długość jętki wynosi maksymalnie 3,5 m. Gdy budowana istnieje w bloku z poddaszem użytkowym dolna krawędź jętki musi wybierać się 2-2,4 m poziomem podłogi. W przypadku dachów o niewielkim kącie nachylenia, aby dać odpowiednią wysokość wnętrza, wskazane jest wymurowanie ścianek kolankowych, wzmocnionych konstrukcją żelbetową (wieniec, słupki). Jętki poziome bardzo przeważnie są potem wykorzystywane jako element konstrukcji sufitu poddasza użytkowego. Zalecany rozstaw krokwi przy tymże wyjaśnieniu to 70-100 cm. Przy rozpiętości dachu 9-12 m przyjmuje się też więźbę płatwiowo-jętkową, która https://drewzim.pl/czym-jest-wiezba-dachowa/ odkłada się z par krokwi rozpartych jętkami, opartymi na drugiej jednej bądź dwóch ścianach stolcowych. Ściany te – potrzebne ze powodu na znaczne jętki, co usztywnia całą konstrukcję dachu – położone są na podstawie i związane z góry płatwią pośrednią. Gdy rozpiętość dachu wynosi 7,5-10 m wykorzystuje się jedną płatwię, gdy 9-12 m dwie. Ukośne elementy tzw. miecze mają zbyt zadanie usztywnić konstrukcję ściany stolcowej plus są dodatkowym podparciem płatwi.

Więźba dachowa: płatwiowo-kleszczowa

Wykorzystywana jest wtedy, gdy rozpiętość ścian wynosi ponad 11 m. Podporami krokwi są nie tylko murłaty, ale też płatwie pośrednie, podpierające krokwie nieco więcej w części rozpiętości. Płatwie oparte są słupkami, leżącymi na tzw. płatwiach (podeszwach) stropowych lub wręcz na stropie. Więźba dachowa usztywniana jest poziomymi kleszczami – podwójnymi belkami wiążącymi końce słupów, z opartymi na nich krokwiami. Kleszcze przygotowuje się co trzecią lub co czwartą parę krokwi. Taka forma dachu równomiernie przenosi wpływ na cały budynek też ze powodu na moc sztywnych podparć zapewnia najrówniejszą połać dachową. Wadą jest częściowe ograniczenie swobodnego dysponowania przestrzenią użytkową poddasza. Więźba płatwiowo-kleszowa toż niezwykle ogólne rozwiązanie, bo można ją zaczynać zarówno dachach płaskich, kiedy oraz stromych (6-70o), przy rozpiętościach do 16 m.